Begroeting van het gezelschap door Cornelius en Salome. De vermoeide reizigers trekken hun oude huis weer binnen

Jakob Lorber – De jeugd van Jezus

«« 262 / 302 »»

[1] Toen Salome uit haar verruk­king was bijgekomen, zei ze tegen Cornelius:
[2] ‘Vergun mij nog een ogen­blikje rust, beste vriend, dan zal ik naar hen toegaan, en deze heilige familie mededelen dat ik hun hof voor hen heb behouden!’
[3] Maar Cornelius zei: ‘Weet je wat: als jij je nog te zwak voelt, laat mij dan namens jou naar hen toe gaan om hen mede te delen wat je voor hen hebt gedaan!
[4] Want we moeten nu geen tijd verloren laten gaan. Deze voorname reizigers zullen wel erg moe zijn en hebben echt behoefte aan een goed onderkomen, nu di­rect; Iaat mij dus maar onmiddel­lijk in jouw plaats gaan.’
[5] Toen Salome Cornelius al­dus hoorde aandringen zei ze:
[6] ‘Vriend, je hebt gelijk; maar ik ben al weer opgeknapt en ga nu dus onmiddellijk met je mee naar hen toe.’
[7] Aldus besloten zijnde, gin­gen ze beiden naar het groepje toe.
[8] Cornelius nam het woord en zei: ‘God, de Heer van Israël is met u, zoals ook met mij en met mijn gezellin Salome!
[9] Het is mij gegeven U te her­kennen, er is geen twijfel meer mogelijk of U, oude brave man, dezelfde Jozef bent met Uw jeug­dige vrouw Maria, die drie jaren geleden naar Egypte bent uitge­weken voor de vervolging door Herodes.
[10] Daarom ben ik onmiddel­lijk hierheen gesneld om U mijn hulp aan te bieden en binnen te leiden in Uw eigendom.’
[11] Toen Jozef dit van Corne­lius hoorde, stond hij op en vroeg hem:
[12] ‘Goede man, wie moogt U dan wel zijn, dat U mij zoiets kunt mededelen?
[13] Als u mij uw naam noemt, ga ik direct met u mee!’
[14] Cornelius sprak: ‘Hoogeer­waarde grijsaard! Ik ben de stad­houder van Jeruzalem,
[15] mijn naam is Cornelius. Ik ben dezelfde, die U te Bethlehem een kleine vriendendienst mocht bewijzen.
[16] U mag nu verder nergens meer zorg over hebben, want U moet weten dat deze vriendin van mij, Salome uit Bethlehem, Uw opdracht precies heeft uitge­voerd!
[17] Nu stortte Salome zich aan de voeten van Jozef en sprak met trillende stem:
[18] ‘Wat een vreugde voor mij, arme zondares, dat mijn onwaar­dige ogen U mogen terugzien!
[19] O, komt U toch mee, komt U mee naar Uw huis. Want mijn huis is een dergelijke genade on­waardig! ,
[20] Tot tranen toe ontroerd nu, zei Jozef:
[21] ‘O grote God en Vader, wat zijt Gij goed! U leidt de ver­moeide reiziger steeds naar de allerbeste bestemming!’
[22] Nu omhelsde hij zowel Cornelius als Salome, waarna hij meteen met hen meeging naar zijn hoeve.

«« 262 / 302 »»