Het Kindje neemt de zieken een vertrouwensproeve af en geneest een aan jicht lijdend meisje

Jakob Lorber – De jeugd van Jezus

«« 274 / 302 »»

[1] Na dit onderhoud liep het Kind­je opgewekt in de kamer rond en vroeg de zieken, die allerlei ge­breken hadden, wat hen mankeer­de en hoe zij dat hadden opge­lopen.
[2] De zieken zeiden echter: ‘Wel, pittig jochie, dat hebben we de dokter al verteld, die ons daar­voor zal behandelen.
[3] Om nu ten overstaan van gasten te gaan bekennen welke zonden aan onze lichamelijke ge­breken ten grondslag liggen, dat zou onwelvoegelijk zijn.
[4] Ga dus maar naar de arts, dan zal die je wel vertellen wat er is, als dat voor jou geen kwaad kan tenminste!’
[5] Nu moest het Kindje lachen en Het zei tegen de zieken:
[6] ‘Zouden jullie de oorzaken van jullie gebreken ook dan niet willen vertellen, als Ik jullie met zekerheid zou kunnen helpen?’
[7] Nu zeiden de zieken: ‘O ja, dan wel:
[8] maar voor het zover is, zul je nog veel moeten Ieren! Er zal nog heel wat tijd verlopen voordat jij arts zult zijn!’
[9] ‘Niks hoor,’ zei het Kindje, ‘Ik ben allang volleerd arts, Ik heb het zelfs zo ver gebracht, dat Ik kan genezen van het ene ogenblik op het andere!
[10] En ik bezweer jullie dat hij, die zich van jullie als eerste aan Mij zal toevertrouwen, ook als eerste, en wel onmiddellijk zal worden genezen!’
[11] Nu was daar ook een meisje van twaalf jaar, dat aan jicht leed, en dat plezier in het Kindje had. Het zei tegen Hem:
[12] ‘Kom dan maar eens hier­heen, jij kleine dokter; ik wil mij best door jou laten genezen!’
[13] Nu liep het Kindje naar het meisje toe en zei tegen haar:
[14] ‘Omdat jij Mij het eerst hebt geroepen, zul jij de eerste zijn, die gezond wordt.
[15] Ik ken namelijk de oorzaak van jouw ziekte, die gezocht moet worden bij degenen die jou heb­ben verwekt;
[16] maar jij bent vrij van zon­den, en daarom zeg Ik je:
[17] Sta op en loop, en gedenk Mijner!
[18] Maar je mag tegen nie­mand zeggen dat Ik je heb gene­zen!’
[19] En ziet, het twaalfjarige meisje werd op datzelfde ogenblik gezond; het stond op en bewoog zich vrij en zelfstandig in het rond.
[20] Toen nu de andere zieken dit zagen, wilden ook zij genezen worden.
[21] Maar het Kind je kwam niet aan hun bedden, omdat zij het eerder niet hadden gewild.

«« 274 / 302 »»