De tweede nieuwe leraar bij Jozef. Zachtaardige tegemoetko­ming van de leraar. Jezus gaf hem een staaltje van Zijn kennis van het boek Daniël. Positief getuigenis van deze leraar. Jezus geneest nu de andere leraar uit erkentelijkheid

Jakob Lorber – De jeugd van Jezus

«« 296 / 302 »»

[1] Na verloop van enkele weken kwam nu de tweede nieuw geves­tigde leraar bij Jozef een vriend­schappelijke visite afleggen.
[2] Jozef had voor zijn klaslo­kaal namelijk reeds verscheidene nieuwe banken en stoelen ge­maakt en ook een tafel; bij welke gelegenheid Jozef zich in deze le­raar een zeer rechtschapen man te vriend had gemaakt.
[3] Deze leraar maakte nu ook kennis met Jezus, in Wiens ernsti­ge, maar opgewekte en beschei­den voorkomen hij veel plezier had.
[4] Hij vroeg dan ook aan Jozef of deze jongen al op de een of andere school had leren lezen.
[5] Jozef gaf hem ten antwoord: ‘Broeder, ik heb het al met een paar leraren geprobeerd, maar die konden beiden niets met Hem beginnen;
[6] er leeft in deze jongen name­lijk een heel bijzondere kracht!
[7] Als een leraar zich tegen­over Hem een of andere grofheid veroorlooft, dan heeft die het bij Hem dadelijk al verknoeid,
[8] want één woord uit de mond van deze jongen tegen zo ’n leraar is voldoende om hem op de meest ontzettende wijze te straffen!
[9] Dat was namelijk ook het geval met Zijn vorige leraar; die is tot op de dag van vandaag nog met krankzinnigheid geslagen!’
[10] De leraar antwoordde: ‘ Ja, dat is me bekend, maar die was dan ook voor al zijn leerlingen een ware tiran!
[11] Als ik deze jongen zou on­derwijzen, dan zou ik echt niet bang zijn om door hem te worden bestraft!’
[12] Nu sprak Jezus, Die erbij aanwezig was: ‘wat zoudt u Mij dan wel willen leren?’
[13] Op werkelijk innemende wijze trok de leraar de jongen naar zich toe, liefkoosde Hem, en zei dan tegen Hem:
[14] ‘Ik zou Jou heel vriendelijk en prettig onderwijs willen geven in lezen en schrijven en Je vervol­gens leren de Schrift te begrijpen.
[15] Nu zei de jongen: ‘Goed dan, als u iets van de Schrift bij u hebt, geeft u Mij dat dan maar, dan zal Ik u een bewijsje leveren van wat Ik al kan!’
[16] Aanstonds trok de leraar nu een boekrol­ Daniël was het ­uit zijn mantelzak, die hij aan de jongen ter hand stelde.
[17] Nu begon de Jongen direct met voorlezen van die boekrol en die bovendien te verklaren op een manier, die alle aanwezigen – de onthutste leraar incluis – in hoge mate verbaasde!. ..,
[18] Toen de leraar dit van de jongen had gehoord, sprak hij:
[19] ‘O Heer, wees mij, arme zondaar, genadig en barmhartig; want deze jongen kan geen mens zijn van deze aarde!
[20] Nu, broeder Jozef, begrijp ik maar al te goed dat geen leraar het met deze jongen kan uithou­den!
[21] Deze knaap weet trouwens meer dan alle leraren van de hele wereld tezamen! Houd Hem dus maar rustig thuis!’
[22] ‘Dit oordeel nu beviel de Jongen, en Hij zei: ‘Omdat u zo eerlijk bent, en om uwentwille dus, moet nu ook die andere le­raar maar weer genezen; het zij zo! …
[23] Maar u moet dan wel zo eerlijk blijven als u nu bent; dan zult u ook steeds en blijvend een goede leraar zijn! Amen!’
[24] Nu verwijderde Jezus zich. Ook de leraar nam spoedig af­scheid van Jozef en ging in diep nadenken naar huis… En op het­zelfde uur was de eerste leraar weer beter.

«« 296 / 302 »»