Jacob met de kleine Jezus in gesprek. Het Kindje beklaagt Zich over het gebrek aan aandacht van de zijde van Zijn ouders en huisgenoten

Jakob Lorber – De jeugd van Jezus

«« 202 / 302 »»

[1] Nadat deze woorden gesproken waren, boog zich ook Jacob over het Kindje en zei:
[2] ‘Luister eens, lieve Jezus, aardig Broertje van me. Als Jij een keer lelijk gaat doen, dan ben Je bijna niet te harden!
[3] Zou Je mij niet ook hetzelf­de verwijt willen maken, wat Je Je moeder maakte?
[4] Je zou het wel kunnen doen, maar dan zal ik op mijn beurt met Je gaan twisten, omdat Je mij na­melijk niet voor dat spelletje hebt uitgenodigd, terwijl ik er toch zo heel graag bij geweest zou zijn!’
[5] Het Kindje zei: ‘Neen, Ja­cob, jij moet je beslist geen zorgen maken, dat Ik jou iets verwijten zou!
[6] Jouw voortdurende aan­dacht voor Mij is Mij bekend!
[7] Bovendien moeten Wij het­zelfde lot vaak delen en dan ver­gaat het jou net als Mij!
[8] Het gebeurt immers vaak ge­noeg, dat je met Mij uitgaat en Mij dan van waar ook naar huis draagt. ..vaak genoeg zelfs hele­maal uit de stad, als je Mij soms meeneemt om daar een bood­schap te doen,
[9] en dan komt ons geen mens tegemoet! onder enige begelei­ding gaan we weg en als we thuis komen is er niemand, die ons ver­welkomt!
[10] Even eenzaam als we ver­trokken zijn, komen we weer te­rug!
[11] En als het wel eens gebeurt, dat we een kwartiertje te Iaat ko­men, dan krijgen we nog heel wat te horen ook!
[12] En als we thuis zijn, dan mogen we ook geen drukte ma­ken, willen we tenminste geen standje krijgen!
[13] En hoeveel er ook gepraat wordt over allerlei, horen wij soms ook tot de interessante din­gen waar per dag een paar woor­den aan gewijd mogen worden!
[14] Maar als daarentegen zo’n kennis uit de stad laat weten, dat hij aanstaande maandag van plan is langs te komen,
[15] dan verheugt ons gezin zich al drie dagen daarop, en drie da­gen later praten ze er nog over.
[16] En als die vriend dan komt, loopt iedereen hem tegemoet; en als hij dan weer vertrekt, krijgt hij begeleiding tot aan zijn huisdeur toe.
[17] Maar als Wij gaan of ko­men, dan is er geen hond die daar­naar taalt.
[18] Wel krijgen wij te horen ­als er zo’n welbespraakte klets­meier uit de stad komt: ‘ Jacob, ga ji j met het Kind je maar lief buiten spelen!’
[19] Zonder verder geleide gaan wij dan aanstonds naar buiten, en we mogen niet eerder terugko­men, dan wanneer het die klets­ majoor goeddunkt onder begelei­ding van het hele gezin te vertrek­ken!
[20] Alleen als Cyrenius of Jo­natha komen, dan tellen wij ook mee, tenminste als belangrijke bespiegelingen niet hinderlijk zijn.
[21] Jij behoeft dus niet bezorgd te zijn, dat Ik jou iets zou zeggen, dat je zou kunnen kwetsen; wij zijn immers zowel wat betreft ons aanzien als hun liefde jegens ons gelijkgesteld !
[22] Als wij ons maar de hele lieve dag koest houden, dan zijn we ‘braaf’! en die betuiging is dan tegelijk ons hele loon! Ben jij daar tevreden mee? Ik niet!’
[23] Jozef en Maria die dit ge­hoord hadden, werden er angstig van. Maar het Kindje stelde hen gerust en zei: ‘Wat geweest is, is geweest; alleen graag in de toe­komst een beetje anders!’ En Ja­cob kon zijn vreugdetranen niet helemaal bedwingen!

«« 202 / 302 »»