Jozef zegent Cyrenius. Jezus neemt afscheid van Cyrenius. Vertrek van Cyrenius. Jozef bij Jonatha

Jakob Lorber – De jeugd van Jezus

«« 247 / 302 »»

[1] Nu ging ook Jozef naar Cyre­nius toe en zegende hem met heel zijn gezelschap.
[2] Hetzelfde deed Maria nu: zij zegende Tullia en haar begeleid­sters.
[3] Daarna zei Jozef nog tegen Cyrenius: ‘Broeder, met deze ze­gen geef ik je tevens mijn harte ­wens te kennen, die hierin be­staat:
[4] Doe volledig afstand van je vijf meisjes te mijnen gunste, zo­dat zij in mij voortaan een echte vader kunnen zien.
[5] Je zult trouwens nog wel ei­gen kinderen krijgen, en die zou­den het later met dezen wel eens erg moeilijk kunnen krijgen.
[6] Bij mij zal er geen dishar­monie ontstaan; om welke reden niet, dat weet je net zo goed als ik!’
[7] Cyrenius gaf gaarne gevolg aan deze wens van Jozef, hij deed volledig afstand van de vijf meis­jes te zijnen gunste, waarover Jo­zef zeer verheugd was,
[8] want hij hield erg veel van de meisjes, omdat zij zo leergierig waren en zo gedwee, maar ook omdat zij zo lieflijk van voorko­men waren.
[9] Toen dit geregeld was, sloot Cyrenius Jozef in zijn armen en zei:
[10] ‘Broeder, als de Heer het wil, hoop ik je weer spoedig terug te zien!’
[11] En het Kindje, Dat naast Jozef stond zei: ‘ Amen, zeg Ik. .. Zo niet hier, dan toch wel in Mijn Rijk!
[12] Want dit kan Ik je wel zeg­gen: Lang zullen we ons in dit land niet meer kunnen ophouden om­dat wij hier al te zeer bekend ge­worden zijn.
[13] En als we van hier wegtrek­ken, dan zullen we ons in verbor­genheid terugtrekken opdat er niemand bestraft behoeve te wor­den!
[14] Niettemin zullen wij, nu wij eenmaal een geworden zijn in lief­de, in de Geest altijd bij elkaar tegenwoordig zijn en blijven in eeuwigheid!
[15] Want waar je schat zal zijn, daar zal ook je hart verwijlen, in hetwelk de grootste Schat woont.
[16] Ben Ik dus een kostelijke schat in jouw hart geworden, dan zul je Mij waarlijk in der eeuwig­heid niet meer verliezen!
[17] Want waar Ik in liefde woon, daar ben Ik pas echt thuis, en vandaar ga Ik dan ook nooit meer weg.
[18] Laat Mij derhalve onon­derbroken in jouw hart mogen wonen, dan zal Ik voor jou nooit verborgen zijn!
[19] Want alleen de liefde kan Mijn tegenwoordigheid verdra­gen, zoals alleen vuur, vuur ver­dragen kan!
[20] Alles wat zelf geen vuur is, wordt door vuur verwoest en ver­teerd.
[21] Dit is dan ook de reden, waarom Ik Mij uit de wereld te­rugtrek: Mijn vuur mag de wereld niet aangrijpen en verwoesten !
[22] Vraag Mij dus nooit: Heer waar zijt Gij? Want dan zou Ik niet zeggen: Hier ben Ik!
[23] Vraag wel jezelf innerlijk steeds zorgvuldig af of je hart wel voor Mij is, dan zal Ik je in je hart, dat Mij liefheeft, toeroepen:
[24] Hier ben Ik thuis met de ge­hele volheid van Mijn liefde, Mijn genade en Mijn erbarming!
[25] Ga nu dus getroost scheep, en een gunstige wind moge je naar Tyrus brengen! Amen.’
[26] Nu groette de landvoogd Jozef -in Egypte voor de laatste maal­ en begaf zich aan boord.
[27] En dra kwam er een gunstig windje opzetten, dat het schip deed wegzeilen.
[28] Jozef ging met zijn gezin het huis van Jonatha binnen, waar zij die nacht logeerden.

«« 247 / 302 »»