Jonatha brengt Jozef thuis. Het huis wordt leeg en uitgeplunderd aangetroffen. Jozef wordt daar heel erg kwaad over. Behartenswaardige verklaring van het Kind je

Jakob Lorber – De jeugd van Jezus

«« 250 / 302 »»

[1] Jonatha nam meteen een tiental van de mooiste vissen en gaf die aan zijn kok om direct klaarge­maakt te worden.
[2] Hijzelf hielp zijn knechten om de overige vissen ten dele in vaatjes te doen, ten dele in de rookkasten te bergen.
[3] In een kwartiertje waren de vissen toebereid, zodat alle leden van Jozefs gezelschap konden ontbijten.
[4] Toen het ontbijt verorberd was, liep het alweer tegen de mid­dag, zodat Jozef zei:
[5] ‘Het is de hoogste tijd nu om naar huis te gaan.
[6] Jij, broeder Jonatha, wilt mi j wel begeleiden en dan van­daag nog bij mij blijven!’
[7] Jonatha antwoordde vol vreugde:
[8] ‘Best broeder, dat doe ik het allerliefste; je weet trouwens best, dat ik je zo bijzonder graag mag!’
[9] Vervolgens pakte Jonatha drie flinke vaten vol met de fijnste vis, en uitgelaten trok hij met Jo­zef en diens gezin naar de villa.
[10] Toen ze daar aankwamen, zagen ze tot hun verbazing nie­mand van de brandslachtoffers meer.
[11] Het huis stond daar hele­maal leeg, en alle deuren stonden open.
[12] Toen Jozef zijn huis zo zag, zei hij: ‘Dat voorspelt niet veel goeds!
[13] Hier schijnen dieven op be­zoek te zijn geweest. Dergelijke lieden maken zich uit de voeten als ze een huis hebben beroofd; een eerlijk mens blijft!
[14] Jongens, gaan jullie eens binnen kijken of er in het huis nog iets is overgebleven en komt mij dat dan vertellen!’
[15] De vier oudere zoons gin­gen nu het huis binnen, doorzoch­ten het, en bevonden, dat het met uitzondering van het vee in de stallen volledig was leeggeplun­derd.
[16] Ook de provisiekamer was leeg en in de geldkist was geen cent meer te vinden.
[17] Toen Jozefs vier jongens dit alles zo aantroffen, waren zij verslagen. Ze gingen terug naar Jozef en vertelden hem de hele toestand.
[18] Nu werd Jozef kwaad over zoveel slechtheid onder de men­sen; dat zij degenen, die hen wel­deden op deze manier bedankten!
[19] En, in hevige toorn ontsto­ken, zei hij: ‘Werkelijk, als het in mijn macht zou liggen om derge­lijk gespuis afdoende te straffen, dan zou ik op de hoofden van dat dieventuig onmiddellijk vuur uit de hemel laten regenen!’
[20] Maar nu stapte het Kindje op Jozef toe en zei: ‘Hé hé, vader Jozef, nu doet u toch wel erg le­lijk!
[21] Mij hebben die dieven u toch nog laten behouden; hoe kunt u dan zo boos op hen zijn?
[22] Die dieven hebben uw huis alleen maar een grote weldaad be­wezen, door het zo drastisch te reinigen!
[23] Want voorwaar. ..als in de toekomst een huis (dat wil zeggen een mensenhart) niet zo drastisch gereinigd zal zijn, dan zal Ik daar niet binnentreden!
[24] Dit huis is nu van alle we­reldse sintels volledig gezuiverd, en Mij bevalt het best zo!
[25] Want ten eerste staat het nu werkelijk open in al zijn ruimten en alle kamers,
[26] en ten tweede is het zo ook helemaal schoon, en dus helemaal geschikt gemaakt voor Mijn in­tocht; ga dus niet tegen die dieven tekeer: u zoudt daardoor hun schuld alleen maar groter maken!
[27] Jozef en alle anderen pro­beerden deze woorden in hun hart te verwerken, en het Kindje zei tot besluit:
[28] ‘Weten jullie wel dat alle mensen Mij net zo plegen te beje­genen als deze slachtoffers van de brand het dit huis hebben gedaan, en toch laat Ik geen vuur uit de hemel regenen!
[29] Ook jullie moeten dus de­genen, die goed met kwaad ver­gelden, niet vervloeken, pas dan zullen jullie echt kinderen van de Ene Vader in de Hemel zijn!’ … Door deze woorden volledig ge­kalmeerd ging Jozef nu welge­moed zijn huis binnen.

«« 250 / 302 »»