Een lieflijke scène tussen het meisje en het Kindje. De gevaren die verbonden zijn aan de kennis van heilige geheimen. Zaligheid en overstelpend geluksgevoel van het meisje

Jakob Lorber – De jeugd van Jezus

«« 98 / 302 »»

[1] Het meisje ging nu naar het Kindje toe en zei:
[2] ‘Wat ben Jij toch voor een uitzonderlijk Wonderkind?
[3] Ja, Jij bent hetzelfde licht­verspreidende Wonderkindje, waarvan ik zo verrukkelijk ge­droomd heb dat Jouw moeder Je baadde en dat Jouw badwater mij deed zien.
[4] Ja, ja, Jij goddelijk Kindje, Jij hebt mij het licht in mijn ogen geschonken. Jij bent mijn Red­der. Jij bent de echte Apollo van Delphi!
[5] Ja, in mijn gevoel ben Jij nu al meer dan alle goden van Rome, Griekenland en Egypte samen!
[6] Wat voor een verheven god­delijke Geest moet er wel in Jou wonen, dat die Jouw tong al zo vroeg bekwaam tot spreken maakte, en die zich nu reeds zo heilzaam en machtig manifesteer­de!
[7] O, mensen van deze aarde, die net als ik, leeft in grote droe­fenis,
[8] heil zij U! Hier is de Zon der Hemelen, die jullie, die blind bent zoals ik was, het gezichtsvermo­gen zal teruggeven!
[9] Kijk hier, o Rome, machtige bedwinger dezer aarde, hier glim­lacht tegen mij: Een Held, Die jou in een puinhoop zal veranderen!
[10] En terwijl jij ten grave daalt, zal Hij Zijn banier op jouw muren planten. Ja zoals kaf voor de wind verwaait, zo zult ook jij eens weggevaagd worden!’
[11] Nu strekte het Kindje Zijn Handjes naar het meisje uit. Het wilde bij haar zijn.
[12] Vol vreugde nam het meisje het Kindje op, liefkoosde Het en drukte Het aan haar hart!
[13] En het Kindje speelde met de lokkenweelde van het meisje, en heel zachtjes zei Het tegen haar:
[14] ‘Mijn lief zusje, geloof je eigenlijk wel in de woorden, die je zojuist over Mij hebt gezegd, toen Ik nog op de arm van Mijn broer was?’
[15] En even zachtjes antwoordde het meisje:
[16] ‘ Ja mijn kleine Heiland, Licht van mijn ogen, eerste Dage­raad! -nu, nu Je er mij om vraagt, geloof ik dat met nog meer zeker­heid!’
[17] En het Kindje antwoordde: ‘Mooi zo, dat je zo van harte ge­looft wat je zei!
[18] Maar toch bezweer Ik je: Laat deze geloofsbelijdenis voor­lopig jouw allergrootste geheim blijven, tegenover iedereen!
[19] Want de vijand van alle le­ven hield en houdt zijn oren nooit meer gespitst dan juist in deze tijd!
[20] Zwijg daarom over Mij en verraad mij niet, als je tenminste niet door deze vijand voor eeuwig gedood wilt worden!’
[21] Nu beloofde het meisje dit met grote stelligheid, en terwijl zij het Kind je streelde straalde er zo’n volmaakte jeugdige schoon­heid van haar uit, dat dit een ieder begon te verbazen, terwijl het meisje zelf met zich geen raad wist, overstelpt als zij was van ge­lukzaligheid! Zozeer was zij in de wolken, dat ze begon te juichen en te kirren van plezier!

«« 98 / 302 »»